← terug

logo
JAARVERSLAG 2015
Geachte leden van deze vergadering,

Een rode draad doorheen het voorbije seizoen kon ik met de beste wil van de wereld niet vinden. Daarvoor waren er te veel losse eindjes.
Het begon in het voorjaar. De geplande productie kon door omstandigheden niet doorgaan en er moest inderhaast een vervangproductie op poten worden gezet. Danny V. bood zich aan met een monoloog die hij wel eens voor publiek wou brengen. Eén is geen en er kwam een tweede monoloog, waarin Kriz D. zich als een volleerd kameleon ontpopte. Bruno D. en Ellie M. wierpen zich op als respectievelijke regisseurs. Het was een experiment en er had meer publiek mogen zijn, maar de prachtprestaties van de twee debutanten én het lekker melancholisch sfeertje van onze eigen ‘bar Africain’ zorgden ervoor dat een eerste los eindje werd vastgeknoopt aan ons seizoen.
Op Tournee General in juni maakten wij een opgemerkte passage met ons standje voor volksvermaak. ‘Sossiskes kappen’ en ‘ballekes drasjen’ zijn duidelijk nog niet uit de mode en ondertussen gaven wij ook de aftrap van ons jubileumseizoen met het verspreiden van onze prachtige jubileumbrochure ‘Erasmus 70’ onder het Anderlechtse publiek.
Het ‘moment suprême’ was ons lang voorbereid jubileumfeest op 5 september in de foyer van Zinnema. Van een los eindje is hier helemaal geen sprake. We genoten volop van het weerzien met heel wat oudgedienden, van de stijlvolle omkadering door Ensemble Leporello, van een intens moment bij het afscheid van Marc Seeuws als onze decorartiest. Bij dit alles past een ferm dankwoord aan alle comiteetjes die elk een ander onderdeel van dit feest zo grondig hebben voorbereid.
Onze eerste jubileumproductie in november in een regie van Bruno D. zou oorspronkelijk ‘The Witches of Eastwick’ worden. Toen bleek dat we geen toestemming kregen om het te spelen, koos Bruno voor ‘Adel Blank’ van Alex Van Warmerdam en voor een ‘gothic’ aankleding van deze absurde erfeniskwestie. Een enthousiast stel grimeurs ging met de zwarte verf aan de slag en onze acteurs stormden in zwarte outfits en combatboots over de scène. De repetities zelf waren bijzonder amusant, de reacties van het publiek uiteenlopend. Nog één voorstelling hadden we te gaan; het zou de strafste worden voor een vol huis. Tot terreurniveau 4 er anders over besliste. ’t Is van den hond,’ zei Walter toen alle evenementen in het Brusselse werden afgelast en gelijk had hij. Geen rotter gevoel dan de kers niet op de taart te kunnen zetten.
Het mooiste van het voorbije seizoen was misschien wel het sterk samenhorigheidsgevoel van onze groep, waardoor we ook een tegenslag als deze kunnen ombuigen tot een versterkte wil om door te gaan. Het tweede deel van ons jubileumjaar komt er nog aan en dit mag zeker geen los eindje worden. We willen met zijn allen nog eens jubelen in ons jubileumjaar!

← terug